|
YOGA SUTRY Patańjalego. I. Samadhi-padah - Integracja. 1. Teraz nauczanie yogi. 2. Yoga ma służyć oczyszczaniu (uspokojeniu) świadomości zewnętrznej (substancji umysłu). 3. Następnie czysta świadomość wewnętrzna (widz) może trwać przy swojej prawdziwej naturze. 4. W przeciwnym razie świadomość wewnętrzna (widz) stanie się odwzorowaniem świadomości zewnętrznej. 5. Jest pięć wzorców, zarówno bolesnych (kliszta) jak i łagodnych (akliszta).
6. Są to: prawidłowe postrzeganie (pramana), fałszywe postrzeganie (viparjaja), wyobrażanie (vikalpa), głęboki sen (nidra), przypominanie (smrtayah).
7. Prawidłowe postrzeganie, wywodzi się z bezpośredniej obserwacji, wnioskowania lub słów innych ludzi.
8. Fałszywe postrzeganie, jest to fałszywa wiedza, która nie opiera się na tym co rzeczywiście istnieje.
9. Wyobrażanie16 wywodzi się z nabytej za pomocą słów wiedzy nie mającej kontaktu z rzeczywistością.
10. Głęboki sen polega na wyostrzonej percepcji gdy nic się nie dzieje.
11. Przypomnienie jest zachowaniem przeżyć.
12. Zarówno praktykowanie jak i brak działania im jest potrzebne (zjawiskom świadomościowym) dla uspokojenia umysłu.
13. Praktykowanie polega na utrzymaniu wysiłku (yatna), którego celem jest odpoczynek w bezruchu.
14. Zaś to praktykowanie stanie się doskonałe przez oddanie się mu stale przez długi czas.
15. Bezpragnieniowość (Brak działania) ma miejsce wtedy gdy nie mamy ochoty na coś co odczuwamy bezpośrednio lub nauczyliśmy się tego.
16. Gdy osiągnięty został ostatni poziom bezpragnieniowości (braku działania), w tym przypadku rozumiany jako purusa, czyli czysta świadomość, może wyraźnie spostrzegać się jako niezależna od podstawowych właściwości natury.
17. Po pierwsze proces ten jest połączony z czterema rodzajami poznawania: myślenie analityczne, intuicja, błogość, odczuwanie swojego ja (stanu jestem).
18. Później podczas wytrwałego praktykowania całkowitego unieruchomienia, te cztery rodzaje poznawania nie będą potrzebne, staną się tylko utajonymi wrażeniami w otchłani pamięci.
19. Gdy ciało odchodzi, utajone wrażenia są roztopione w naturze (Prakrti), ale mogą się odrodzić.
20. Dla wszystkich innych do realizacji prowadzi ścieżka sraddha-wiary, virya-energii, smrti-pamięci, samadhi-integracji, prajna-mądrości.
21. Realizacja jest bliska dla tych, którzy szukają prawdziwego uwolnienia.
22. Jak blisko zależy od tego czy praktykowanie jest łagodne, umiarkowane czy intensywne.
23. Realizacja może zostać osiągnięta także, gdy ktoś zwraca się ku czystej świadomości (purusa), Iśvara.
24. Iśvara jest odmienna nie ulegająca zepsuciu forma czystej świadomości całkowicie niezależnej od przyczyny i skutku (karmana) i pozbawionej zasobu utajonych wrażeń.
25. Jej niezależność czyni tą świadomość niezrównanym źródłem wszechwiedzy.
26. Egzystując ponad czasem Iśvara był także, ideałem przedwiecznych.
27. Iśvara jest wyrażany przez dźwięk OM.
28. Poprzez powtarzanie OM znaczenie jego staje się zrozumiałe.
29. Wówczas rozwija się interioryzacja i zanikają przeszkody.
30. Choroba, apatia, niepewność, niechlujstwo, lenistwo, hedonizm, iluzja, brak rozwoju i niestałość powodują rozproszenie uwagi, które poprzez pobudzenie umysłu (citta) do działania przeszkadza w uzyskaniu spokoju.
31. Kiedy mają one miejsce człowiek może doświadczyć strapienia, depresji lub niezdolności do utrzymania pewności postawy lub oddechu.
32. Można opanować to rozproszenie przez pracę nad jednym z następujących celów praktyki.
33. Umysł uspokaja się gdy człowiek promieniuje życzliwością, współczuciem, radością i spokojem niezależnie czy coś jest przyjemne czy przykre, dobre czy złe.
34. Także poprzez zatrzymanie życiowej siły (pranasya) pomiędzy wdechem a wydechem.
35. Także poprzez stałe obserwowanie materializowania się nowych wrażeń.
36. Lub gdy wyrażone zostaną jasne i wolne od smutku myśli.
37. Lub przez skupienie się na rzeczach, które nie wywołują przywiązania.
38. Lub poprzez posługiwanie się intuicją pochodzącą ze snu lub marzenia.
39. Lub poprzez kontemplację (dhyanat) jakiegoś porządanego przedmiotu.
40. Można całkowicie kontemplować jakiś przedmiot ogromny czy też nieskończenie mały.
41. Gdy umysł ulegnie uspokojeniu jasna droga zrozumienia zwana zespoleniem (sampattih) przepaja umysł jak klejnot, który odbija zarówno podmiot, przsdmiot jak i odczucie.
42. Pojęciowa lub nabyta za pomocą słów wiedza powodująca zrozumienie jest zwana zespoleniem z myślą.
43. W następnej fazie zespoleniu ponad myślą przedmioty przestają być koloryzowane przez pamięć stają się bezkształtne pozostaje tylko ich podstawowa natura.
44. Tym sposobem zespolona kontemplacja ledwo uchwytnych przedmiotów jest określana jako przenikająca (savitarka sampati) lub nieprzenikająca (nirvitarka sampati).
45. Ledwo uchwytne przedmioty mogą mieć swoje źródło w nierozróżnialnej naturze.
46. Te cztery rodzaje zespolenia – z myślą, ponad myślą, przez przenikanie, bez przenikania są zwane integracją (samadhi) rodzą nasienie ukrytych wrażeń.
47. W czystości zespolenia (adhjatma-prasada) kontemplacji bez przenikania sama natura staje się czysta.
48. Mądrość wynika z całkowitej czystości.
49. Mądrość wypływająca z wniosków lub nauki pozwala dostrzec różnice między czystą świadomością a umysłem.
50. Rodzi ona ukryte wrażenia, które nie dopuszczają do ujawnienia się innych wrażeń.
51. Gdy nawet one zostały zatrzymane a praca umysłu będzie całkowicie niezmącona nie przyniesie to dalszych owoców (nirbijah samadhi). Z sanskrytu przetłumaczył Leon Cyboran. |
